Biografie

Afbeelding (c) Ap Heus

Biografie

Begin jaren tachtig kwam een Hollandse jongen in het diepste Zuiden van Spanje aan. In het verblindende licht van Andalusië vond hij langs gortdroge paden zijn weg. De stegen en cafés van Sevilla werden zijn thuis, de flamenco zijn taal. Eenmaal terug zag hij de pracht van de bevroren rietkragen aan de Hollandse horizon en wist: ik ben een waterdrager. Ik zal de kurkeiken op de Andalusische vlakte met mijn gitaarmuziek besprenkelen, de jasmijnbomen laten bloeien en de Spaanse warmte mee terug nemen naar mijn land onder de zee.

 

Eric, zoon van kunstschilder Wim Vaarzon Morel, kreeg op zijn zestiende jaar les van Paco Peña op het 7e Rencontres de la Guitare in Frankrijk. Geïnspireerd door dit evenement trok hij op negentienjarige leeftijd naar Spanje, waar hij twee jaar woonde en werkte. Dat was het begin van zijn professionele vorming die hem bracht langs concert- en theaterpodia in binnen- en buitenland, langs talloze samenwerkingen met musici, acteurs, kunstenaars en theatermakers van (inter)nationale faam en hem heeft gemaakt tot de authentieke en veelzijdige (flamenco)gitarist, theatermaker en componist die hij nu is. Volgens HP De Tijd lijkt zijn instrument bespannen met de snaren van zijn ziel; altijd trouw aan zichzelf gebleven ontroeren zijn energie, eigenzinnige invoelendheid en muzikale schilderingen zijn publiek steeds weer. Ieder jaar bespeelt Eric de Nederlandse concert- en theaterpodia met een nieuw programma waarin de door hemzelf gecomponeerde muziek centraal staat. Hij laat zich voor zijn theaterprogramma’s veelal inspireren door het werk van kunstenaars door de eeuwen heen. In 2016 bracht Eric een groot muziektheaterstuk over Jeroen Bosch naar de Nederlandse theaters met o.a. Claron McFadden, Raquela Soblechero en Teresa Vallejo.

 

In 2010 schreef Eric de opera ‘El Greco de Toledo’, een muziek theaterstuk geïnspireerd door het leven en werk van de schilder El Greco. De Volkskrant gaf vijf sterren en schreef: “Dat Eric Vaarzon Morel een fantastische flamencogitarist is, wisten we allang, maar met deze opera maakt hij bovendien veel indruk als componist en arrangeur. Ook heeft hij een scherpe neus voor talent en hoe dat kan schitteren. Het contrasteren van stemmen uit de flamenco en de klassieke muziek is een geweldige vondst (…). Het verwerken van jazzinvloeden in de flamenco is al vaker gedaan, maar niet vaak zo overtuigend als nu.”

In samenwerking met het Concertgebouw Jazz Orchestra voerde Eric zijn composities uit in o.a. het Concertgebouw Amsterdam en het Bimhuis.

Eric heeft de flamencogitaarmuziek ingespeeld voor de speelfilm Leef! en de telefilm Het Schnitzelparadijs.

Eric trad op in veel radio- en televisieprogramma’s, waaronder Vrije Geluiden, Podium Witteman en De Wereld Draait Door.

 

Als hoofd- en bijvakdocent flamencogitaar aan de klassieke afdeling van het Conservatorium van Amsterdam stimuleert Eric jong talent.

‘Ook daarom hou ik van flamenco: het stimuleert de vrije geest. Ik ben steeds meer mijn eigen muziek gaan maken, en heb uiteindelijk mijn kunstenaarschap gevonden, hoe pretentieus dat misschien ook klinkt. Al is de zoektocht natuurlijk nooit ten einde.’ NRC, 10 januari 2015

 

Chronologisch overzicht

 

Eric Vaarzon Morel (1961), zoon van kunstschilder Wim Vaarzon Morel, kreeg op zijn zestiende jaar les van Paco Peña op het 7e Rencontres de la Guitare in Frankrijk. Geïnspireerd door dit evenement trok hij op negentienjarige leeftijd naar Spanje, waar hij twee jaar woonde en werkte. Hij studeerde klassiek gitaar aan het Conservatorium in Utrecht.

In de jaren tachtig toerde Eric met de Zwitserse groep Flamencos en route door Europa. Als vast lid van de Cuadro Flamenco bespeelde hij zes jaar lang de Nederlandse theater- en concertpodia. Met zijn eigen band Chanela vestigde hij zijn naam als flamencogitarist.

In 1999 componeerde en speelde Eric de muziek voor de muziektheaterproductie De Ongelukkige (Toneelschuur Haarlem), geschreven door Abdelkader Benali. Een stuk, geïnspireerd op de roman De Ongelukkige van Louis Couperus over de laatste Moorse koning Boabdil. "Het oosterse dat samenkomt met het westerse, de verstrengeling van de culturen, dat zit in het oude verhaal maar ook in het nieuwe dat Abdelkader geschreven heeft. Ook de muziek die ik geschreven heb is een mengeling van klassiek, flamenco en westerse muziek, met een modern tintje hier en daar." (Vrij Nederland, 2 januari 1999) "Centraal staat de flamenco van gitarist Eric Vaarzon Morel, een Spaanse muzieksoort met Arabische wortels. Deze Arabische kanten heeft Vaarzon Morel nog eens versterkt en aangevuld met Turkse en Indiase invloeden. Het is de schitterende muziek die de voorstelling draagt. Moeiteloos schakelt Vaarzon Morel over van verhit, opzwepend naar melancholiek ingetogen. Het ene moment tokkelt hij heel zachtjes, het andere moment ramt hij op zijn gitaar als ware het een slaginstrument." (…) "…, al blijft het muzikaal gezien een voorstelling van een sprookjesachtige schoonheid" (NRC Handelsblad, 5 januari 1999).

 

 

 

Eric speelde het programma Turkse soefi en flamenco, op uitnodiging van de stichting Kulsan, onder andere met Tahir Aydogdu op de grote concertpodia in Nederland en Turkije. In de seizoenen van 1999 tot en met 2002 was Eric speciale gast in de theaterprogramma’s van Flairck: Symfonie van de oude Wereld, Circus Jeroen Bosch en Lucía de Moucheron.

 

In 2003 speelde Eric met Eric Vloeimans onder andere het Concierto de Aranjuez in het muziekprogramma Miles of sketches of Spain. Het Parool schreef daarover: "Zo hoort het: alle details, van de miniemste snarentrilling tot de geringste aanzet van een ademstoot, kraakhelder en in balans.(…) Als je het niet met eigen ogen zou zien, zou je bijna denken dat hier wordt gewerkt met midisequencers". Begin 2005 speelde Eric & Eric dit programma met het Zappstrijkkwartet. "De klankschilders maken hun eigen schetsen: een vleugje jazz, een veegje flamenco, Moorse invloeden..., veel donkere tonen (tonos negros) en een boventoonspectrum dat een geheel eigen leven gaat leiden in de fantasie van de luisteraar" (Trouw).

 

Eric speelde een aantal jaren in de formatie de Five Great Guitars met o.a. Jan Kuiper en Harry Sacksioni, in dit programma werden pop, jazz, folk, latin en flamenco samengebracht. Eric verzorgde in 2006 het voorprogramma van Dianna Reeves in het Concertgebouw Amsterdam, “ Eric Vaarzon Morel, de flamencogitarist , die met zijn rechterhand het geluid van een kudde dravende paarden uit zijn klankkast kan halen, en met zijn linkerhand – tegelijkertijd – een denkbeeldig lenteblaadje aan de boom kan laten ritselen” (Het Parool).

In 2008 trad Eric op als solist in het Lorca-programma van de NPS met het Metropole Orkest in de Philharmonie in Haarlem. Het Jazz Orchestra Concertgebouw voerde zijn composities uit in het Concertgebouw Amsterdam en het Bimhuis.

 

In 2009 bracht Eric samen met acteur Gijs Scholten van Aschat het succesvolle theaterprogramma “Duende”.

 

In 2010 reisde Eric door het land met de door hemzelf gecomponeerde avondvullende flamenco-opera El Greco de Toledo met o.a. La Truco, Ginesa Ortega en Maarten Engeltjes. De live-CD, die in 2012 verscheen, kreeg vijf sterren van de Volkskrant. Momenteel schrijft Eric aan zijn nieuwe opera “Caravaggio Furioso”.

 

Met zanger Brownie Dutch, jazzmuzikant Maarten Ornstein, flamencodanseres Raquela Ortega en flamencozanger Carlos Denia bracht Eric op basis van zijn eigen composities in 2011 en 2012 het theaterprogramma De Nieuwe Wereld van Don Quichot.

 

In 2013 bracht Eric met Carlos Denia een ode aan Paco de Lucia die een jaar later overleed.

Met Leoni Jansen maakte hij “Santiago” een programma over de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.

 

In 2014/2015 ging Eric in zijn soloprogramma El Aguador (‘de waterdrager’) en de gelijknamige solo-CD terug naar de eerste jaren in Spanje die zijn carrière hebben gevormd.

 

Eric speelde tweemaal op het North Sea Jazz Festival, met het cd-project Marea en met de Codarts bigband en flamencodanser Luís de Luís.

Hij speelde als solist met het Metropole Orkest, het Noord Nederlands Orkest, en verschillende harmonie- en fanfareorkesten.

Eric gaf soloconcerten op festivals in Duitsland (Flamenco-Festival ’95 Potsdam) en IJsland (International Guitar Festival). In België, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië toerde hij met de Flamencos en route. Met de Five Great Guitars, waaronder Jan Akkerman, deed Eric een toer op de Nederlandse Antillen. In Turkije speelde hij het programma Soefi en flamenco. In Frankrijk en Noorwegen gaf hij concerten op festivals. In 2010 toerde Eric samen met 3 gitaristen uit Duitsland/Canada/Engeland door India.

 

In Oktober 2016 trad Eric twee keer op in poptempel The Apollo New York Harlem, uitgenodigd door Ballet Hispánico NY en Annabelle Lopez Ochoa die een choreografie “Linea Recta” maakte op composities van Eric van zijn cd’s “Sol y sombra” en “El Aguador”.

 

In 2016/2017 bracht Eric het theaterprogramma “Lorca, noches en los jardines de Granada” met pianist Thomas Beijer.

 

In het theaterseizoen 2017/18 staan er drie programma’s op de agenda: “Ierse Nachten” met Leoni Jansen, “Duende” met Gijs Scholten van Aschat en Eric Vloeimans (najaar ‘17) en de jubileum tour Five Great Guitars (voorjaar ’18). Nadere info volgt.

 

Momenteel werkt Eric aan de tv-documentaire “De nieuwe Stradivarius”, over instrumentenbouw i.s.m. producent POSvideo. Eric bouwt in samenspraak met gerenommeerde gitaarbouwers Menno Bos en Theo Scharpach een nieuwe gitaar.

 

 

© Copyright EVM/LP. All Rights Reserved.